13 Şubat 2015 Cuma

KÖRDÜĞÜM


Bugün Dost’u (Benim köpeğim) gezdirirken, kulaklığımı takıp radyo dinlemeye başladım. Radyo da Orhan Gencebay'dan "nereden bileceksin” şarkısı çalmaya başladı ve şarkının sözleri birden bire dudaklarımdan dökülüverdi. Bir zamanlar ne çok dinlediğim aklıma geldi hatta dinlemek değil bütün şarkılarını ezbere bilirdim. Âmâ Neden ezberlediğimi unuttum. Belki de beynimin unutma etkisine maruz kaldı, bilmiyorum. İnsanın bazen unutmak istedikleri çok olunca arada bazı anılar kaynayıp gidiyor. Aslında normal sıradan anılar ama ben ince eleyip sık dokuduğum için her olumsuzluğu yüreğimde kocaman bir ağaç yapıyorum. Beni dışarıdan tanıyanlar(arkadaşım ve dostum hariç) günü birlik yaşadığımı sanıyorlar. Oysaki günü ta derinlerde yaşıyorum ben ve bundan hiç haberleri bile yoklar.

Geçmiş zamanlara ait bütün davranışlarımı bütün içgüdülerimi, bütün şarkılarımı, bütün kelimelerimi, bütün insanlarımı, bütün benleri atıp, içimden yeni bir ben doğurdum. Kitap okumayı sevmiyordum, sevmeyi öğrendim. En koyusundan Hüzünbaz şarkılar dinliyordum, yeni şarkılar dinlemeyi öğrendim. Yolumun üstünde hep aynı insanlarla karşılaşıyordum, başka yollar, başka insanlar bulmayı öğrendim. Kendimi ifade edecek cümleler bulamıyordum, aramayı öğrendim. İnsanlar beni ne kadar yaralarsa yaralasın, onlara kıyamıyordum, kıymayı öğrendim, aslında tamda öğrenemedim, biraz daha çalışmam lazım. Her olumsuzluğu içimin odalarına atıyordum, yeni içi boş odalar bulmayı öğrendim. Sigarayı acemice içiyordum, bırakmayı değil taa derinlere kadar çekmeyi öğrendim. Ne oluyor Elif demeyin, gelmeyin üstüme bugün çok arabeskim. Eski zamanlara ait Orhan Gencebay şarkılarınızdan kendime bir demet yaptım. Kulaklarımda bir ses “kördüğüm” dinliyorum.

Göğün kızıl gerdanlığını taktım boynuma. Nice zamandır içimde uzakların sessizliğini, Kışın yalancı güneşlerini topluyorum. Sokrates gibi boynumda ipler, canımı acıtıyorlar. Hadi gelip alsana ipleri boğazımdan kelime kelime. Yüreğimi okşayan ellerini nerelere sakladın? Hani gülüşüme mavi boncuklar takan adam?

Şimdi iyi niyetlerimi bir bir yargılayıp asıyorum. Yüzündeki bir anlık tebessüm için bütün saatleri durdurabileceğime inanmıştım ama yapamadım, beceremedim. Ben beceriksizin tekiyim. Keşke “Beni biraz anlasaydın”
 

2 Yorum:

  1. Hayat insana bir çok şeyi öğretiyor ve akabinde güçleniyor insan ama fazlasıyla bedelini ödeyerek.

    YanıtlaSil
  2. Unutmak bir lütuf der kardeşim.
    Hakikatende öyle.
    Arabeskten kısa sürede çık.
    Daha neşeli olmak yakışır bence sana ;)

    YanıtlaSil

Hoşgeldiniz...

© 2011 **LEYL**, AllRightsReserved.

Designed by ScreenWritersArena