Ye Dua Et Sev

Neden susarım ve bir şey çıkmaz dilimden.
Düşüncelerim, düşündüklerim ile konuşurken.
Düşüncelerim beni esir alıp götürmüşken bilmediğim, dilini dahi öğrenmediğim bir yere.Her şey beyinde mi başlıyor? Beynimin düşünen merkezini ne susturabilir?
Alıp başımı bilmediğim bir coğrafyaya gitsem, susar mı?
İçimin boşluklarını ne örter ya da şunu diyebilirim, ne örtmesini istiyorum.Her şeyin üstüne bir çizgi çekip, susup, her şeyi kendi haline mi bırakmalıyım?
Mutlu bir yuva da birbirini anlayan ya da anlamaya çalışan iki yürek olmak yeter mi?Her insanın beklentisi farklı, her insan farklı bir kişilik.Hep ayni yöne bakılabilinir mi? Bakılan o yönden, hep ayrı figürler görülebilir mi?


Bugün izlediğim film den o kadar çok etkilenmişken, susmak ve hep yazmak istemişken bu kadar kısa cümlelere sığdırmak istememişken, tıkandım ve beynimin algılamalarını o kadar net kelimeye dökemedim.Hala filmin içinde arayış da olan o insanın bedenine büründüm,ve devam ediyorum yolculuğuma.
Hangi film mi? Ye Dua Et Sev, Julia Roberts harika dile getirmiş filmin temel taşı olan duyguları.

Özeti işe şöyle; Liz otuzlu yaşlarında, bir kocası, bir evi var. Kocasıyla bebek sahibi olmaya çalışıyorlar ve o bunu istemediğinin farkına varıyor. Acı verici bir boşanma süreci ve hemen sonrasında tutkulu bir aşk yaşıyor. O, içindeki boşluğu doldurmanın peşine düşerek yolculuğa çıkar ve haz, dinsel inanç ve dengenin arayışına girer. Roma'da bir İtalyan'dan İtalyanca öğrenecek ve on beş kilo alacaktır; Hindistan'da ruhunu aydınlatacak ve kendini tanrıya adayacaktır ve Endonezya'nın Bali adasında dişleri olmayan bir şifa vericiden huzurun yeni bir yoluna gidecektir. Mutluluk yavaş yavaş onu sarmalayacaktır.


Kitabını okumadım ama mutlaka okuyacağım. Okuma listeme aldım.


Son söz olarak; Herkesi mutlu edemeyiz ve sen içindeki mutluluğu bul ve o boşluğu kapatmak için uğraş. O zaman işte çevrendeki herkesi de mutlu etmiş olursun.


Her şey kendimiz de bitiyor.